Η έννοια χορός προσλαμβάνει πολιτική χροιά καὶ βάρος ὅταν εἰσβάλλει στις κοινωνικές σχέσεις καὶ μπορεῖ καὶ διακόπτει ἐμφύλιους πολέμους· ὄχι, δὲν ἐγκαθιδρύει σχέσεις ὁμόνοιας καὶ ἀγάπης, ἐνωτίζει ὅμως τὰ σώματα τῶν ἀντιπάλων στην ασύνειδη προσπάθεια ὅλων να βγάλουν τὸ πόδι τους ἔξω ἀπὸ τὸν πλανήτη, νὰ ἀντιδράσουν – γιατί ἔτσι τοὺς προστάζουν τὰ ἔγκατά τους στις βαρυτικές δυνάμεις. Οἱ ἐμφύλιοι δὲν θὰ σταματήσουν ποτέ ὅσο οἱ ἄνθρωποι θὰ διαιροῦνται αὐτοὺς ποὺ διατάζουν καὶ σ' αὐτοὺς ποὺ ἐκτελοῦν. Ὁ χορὸς ὅμως -σὰν τις γιορτές-καταπαύει τὴ μανία τῶν διαιρέσεων, μηνύοντας ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἰσχὺ τὴν ἐξουσία] κάπου ὑπάρχει καὶ ἡ δικαιοσύνη, ἡ ἀγάπη. Πῶς ἀκούγεται αὐτό;] σ'
Ὁ χορὸς εἶναι ἀρχέγονος, εἶναι τέχνη τοῦ ζῆν, θεμέλιο τῆς εἰρήνης, ζωοποιός τρόπος, χαρίεσσα λαϊκότητα, συνοδοιπόρος τῆς διασκέδασης, τῆς τρυφερότητας, τῆς κραυγής, καταπραϋντικό τῆς μανίας καὶ τῆς πυρφόρας βούλησης τῆς ήσυχης ζωῆς,
Ὁ χορὸς ἀποτολμά νὰ κάνει τὸ ἀσυνείδητο συνείδηση, λοιδωρεῖ τὴν ἀκαμψία τῶν σωμάτων τὴν ὁποία ἐπιφέρει ὁ πολιτισμός τῆς πειθαρχίας, τῆς ἐργασίας· εἶναι ἐφαλτήριο γιὰ τὸ ἄλμα πρὸς τὴν αὐτογνωσία, ἀρκεῖ ὁ καθένας νὰ τὸν ἀποδεχτεῖ νὰ τὸν ἐντάξει] στὴν κάθε μέρα του – τότε ἐξορίζεται ὁ βάρβαρος μηχανισμός τῆς βίας, οἱ ἐμφύλιοι.
Ὁ χορὸς ἐναντιώνεται στὴν ἀδιαφορία τῆς φύσης – καὶ τοῦ Σύμπαντος. Πυκνώνει τὴν ὁρμὴ γιὰ φτερούγισμα, εἶναι ὅ,τι δὲν μπορεῖ νὰ συλλάβει ὁ νοῦς καὶ νὰ πεῖ ἡ γλώσσα. Εἶναι φῶς καὶ ρίγος – ἀδιαφορεῖ πλήρως γιὰ τὸν χριστιανισμό, γιὰ τοὺς θρησκευτικούς καὶ ἐμπορικούς πολέμους. Δὲν εἶναι παιγνίδι, είναι πολιτική πράξη, ἀντίσταση στη λύπη ἀλλὰ καὶ στὴν ὁμοιοστασία, σὲ ὅ,τι δηλαδή γεννούν οἱ ἐξουσίες. Στὰ βουνά, ὅπου γίνεται λόγος γιὰ τὸν χορὸ καὶ τὸν ἐμφύλιο, όλα ὑπακούουν σὲ μιὰ εὔθυμη διάθεση, σὲ ἕνα παιγνίδισμα, προϊόντα τῆς ἀνάγκης για ρίζες (γέννηση, κοινοτιστική συνύπαρξη, ξαφνιάσματα παιδικά, ἀμπέλια, νερά, καρποὶ τῆς γῆς, ἀρώματα, χρώματα, γεύσεις, καὶ λοιπά).
Ὁ χορὸς καὶ ὁ ἐμφύλιος συνυπάρχουν. Εμφανίζονται καὶ ὡς ὑποστάσεις καὶ ὡς μεταφορές, καὶ ἄς συγκροτοῦνται -ἐδῶ - ἀπὸ φιλοπαίγμονα διάθεση· πῶς ἀλλιῶς, Τέλος, βάλλουν κατὰ τῆς ἑλληνικῆς ἀλγολαγνείας· ἡ χαρὰ νὰ νικήσει τὴ μιζέρια καὶ τοὺς ἐμφύλιους.