Αναφορά στα βασανιστήρια και την αξιοπρεπή σταση του υπάρχει και στη μαρτυρία (εφημ. «Το Βή-μα» 27/4/75) του καθηγητή του Αριστοτελείου Πα-νεπιστημίου Δημήτρη Μαρωνίτη που τον Ιούνιο του 1972, ήταν ο ίδιος κρατούμενος στα κελιά του ΚΕ-ΣΑ, για τον νεαρό κρατούμενο του διπλανού κει λιού του: «... ήθελα να φέρω στη δημοσιότητα ένα νωπό γεγονός που κατοικεί τα αυλάκια του μυαλού μου και τρέφει σε ώρες δύσκολες τη πικρή μου αισι οδοξία. Δεν έμαθα ποτέ ποιο παλικάρι σφάδαζε στο διάδρομο. Μούγκριζε υπόκωφα, αλλά δεν έβγαλε οὐ τε μία φορά δυνατή κραυγή. Κάποτε άκουσα να τον σέρνουν στο κελί του, ενώ ο δεσμοφύλακας τον πε-ριέλουζε με βρισιές που δεν φημίζονταν για την πρω-τοτυπία τους: "ρε π..... βρωμοκομμουνιστή, εδώ θα σαπίσεις". Κι ενώ η πόρτα εκλεινε, ακούστηκε μια ήρεμη, καθαρή, απόλυτα ζυγισμένη φωνή: "δεν είν μαι κομμουνιστής είμαι αναρχικός". Θα ήθελα κά ποτε να διηγηθώ το περιστατικό πολύ απλά, κι ύστε ρα να ζητήσω να μπει στα αναγνώσματα του σχολεί ου, γιατί αυτή η γενναία απροσδόκητη απόκριση εμέ-να τότε με παρηγόρησε βαθειά και μου έδειξε μια και καλή πώς προχωρεί η αξιοπρέπεια του ανθρώπου ὡς το θάνατο». (Στην έρευνα που έγινε όλες οι ενδεί ξεις οδηγούν στο ότι πρόκειται για τον Στέλιο).