Αναρχία και αλκοόλ

Αυτόνομοι Αλκοολικοί Αναρχία και Αλκοόλ κουλτούρα εθισμού / στρατηγικές για νηφαλιότητα / πολιτισμός και μέθη Κοιτάζοντας μέσα από την ομίχλη, είδε ένα “αλκοολόγραμμα”: έναν κόσμο απελπισίας, όπου η μέθη ήταν η μόνη διαφυγή. Μισώντας τον εαυτό του περισσότερο απ’ ότι μισούσε τις εταιρείες δολοφόνους που το είχαν δημιουργήσει, σκόνταψε και επέστρεψε στην κάβα. Βολεμένοι στα ρετιρέ τους, μετρούσαν τα δολάρια που έρρεαν από εκατομμύρια τύπους σαν κι αυτόν, και γελούσαν με την ευκολία με την οποία συντρίφτηκε κάθε αντίπαλος. Αλλά και οι ίδιοι, συχνά έπρεπε να πίνουν για να κοιμηθούν τη νύχτα - οι μεγιστάνες σκεφτόντουσαν καμιά φορά , πως αν ποτέ επέστρεφαν για όσα τους ανήκουν εκείνες οι ηττημένες μάζες, θα γινόταν χαμός... 03 όσα είπαμε παλιά όσα είπαµε παλιά ισχύουν.. ισχύουν.. | 1 | | 3 | στις εκδόσεις Ελευθεριακή Κουλτούρα, που ολοκληρώνουν έναν κύκλο στην εκδοτική προσπάθεια για τη διάδοση του κριτικού λόγου.. Η μπροσούρα Anarchy and Alcohol · addiction culture · strategies for sobriety · civilization and booze βρέθηκε στον ιστότοπο crimethinc.com όπου και δημοσιεύτηκε πρώτη φορά το 2008. Μεταφράστηκε από την Α. και επιμελήθηκε απο την Κ. τις οποίες και ευχαριστούμε θερμά για την στήριξη. Τυπώθηκε το μήνα Απρίλιο του δύο χιλιάδες είκοσι τέσσερα στην πόλη της Αθήνας, και διακινείται σε στέκια και καταλήψεις, χέρι με χέρι, χωρίς αντίτιμο, με ελεύθερη συνεισφορά, έξω από εμπορευματικές σχέσεις. Τα όποια έσοδα προκύψουν μετά την κάλυψη του κόστους έκδοσης, θα στηρίξουν ομάδες και δομές του ανταγωνιστικού κινήματος. | 5 | Αυτόνομοι Αλκοολικοί Αναρχία και Αλκοόλ κουλτούρα εθισμού / στρατηγικές για νηφαλιότητα / πολιτισμός και μέθη Όσα Είπαμε Παλιά Ισχύουν εκδοτικό εγχείρημα ενάντια στη λήθη Το εκδοτικό εγχείρημα «Όσα είπαμε παλιά ισχύουν» δημιουργήθηκε από την επιθυμία για την διάδοση και διάχυση εκείνης της ιστορίας που διέλαθε από τα επίσημα αρχεία, που παρέμεινε καταχωνιασμένη σε υγρά υπόγεια να σαπίζουν την μνήμη της. Ακολουθώντας ανορθόδοξη πορεία επιλέγει να εκδίδει και να παρουσιάζει ιστορίες-σπαράγματα από τον μεγάλο αστερισμό όλων εκείνων που γεννήθηκαν, πάλεψαν και πέθαναν με το βλέμμα στην υπόθεση της ανατροπής του υπάρχοντος. Που ατένισαν την μεγαλειώδη έφοδο στον ουρανό. Άλλωστε «κάθε είδους ιστορία καθορίζεται σε τελευταία ανάλυση, από τον κοινωνικό της σκοπό» και ως τέτοια αντιλαμβανόμαστε και την ιστορία των «από τα κάτω». Σκαπανείς είμαστε, αναζητώντας τις καλά θαμμένες φωνές από το παρελθόν που ουρλιάζουν ακόμη ενάντια στην σιωπή της λήθης. Υστερόγραφο: το όνομα του εκδοτικού εγχειρήματος αποτελεί μια ακόμη επικύρωση, έστω και μονομερώς, εκείνου του μακρινού επίλογου του Μάρκου Μέσκου. Για την επικοινωνία e | osaeipamepalia@protonmail.com w| osaeipamepalia.noblogs.org | 7 | 09 Σημείωση πρώτη / Αντί προλόγου 15 Όντως λιώμα: αναρχία και αλκοόλ Έκσταση & μέθη: για έναν κόσμο γοητείας ή αναρχολισμού; 18 Κίβδηλη εξέγερση 19 Αλκοόλ και σεξ στην κουλτούρα του βιασμού 21 Η τυραννία της απάθειας 23 Νηφαλιότητα και αλληλεγγύη 24 Επανάσταση 26 Υστερόγραφο: πώς μπορεί να διαβαστεί αυτό το δοκίμιο 27 Προβλεπόμενη αποποίηση ευθύνης 30 Πως ο πολιτισμός έγινε εξάρτηση ή πως οι εξαρτημένοι εκπολιτίστηκαν Η περίπτωση του αναρχο-πριμιτιβισμού για το Straight- Edge: Ενάντια στην ιστορία του, ενάντια στο αλκοολοκαυτώμα! 33 Η εξημέρωση του ανθρώπου... από το αλκοόλ 36 Ζυθοποιία και κράτος 38 Her-story and hop-story 40 Παγκοσμιοποίηση του αλκοολισμού 42 Αντισταθείτε στον καπιταλισμό - Σταματήστε να πίνετε 43 Η αντιεξουσιαστική κληρονομιά μας: οι αρνητές του αλκοόλ που πολεμούν τον ολοκληρωτισμό 45 Αρκετά ασχοληθήκαμε με την ιστορία! Ας περάσουμε στο μέλλον! | 9 | Σημείωση πρώτη / Αντί προλόγου Αν υπάρχει ένα συστατικό που συνδέεται στενά με την ιστορία της σύγχρονης αναρχίας αυτό είναι το αλκοόλ. Και συγκεκριμένα η μπύρα. Από τις απαρχές της δε, όπως αναφέρεται και στο κείμενο, η μπύρα ήταν κοινός τρόπος κοινωνικοποίησης. Στους σουμέριους το ‘’θείο ποτό’’ παρασκευαζόταν από ιέρειες της Νινκάσι, της σουμεριανης θεάς του αλκοόλ. Η γέννηση του καπιταλισμού ξεκίνησε με την εμπορευματοποίηση της μπύρας, η αποικιακή γενοκτονία είχε τη μυρωδιά και του αλκοόλ, και η βιομηχανική επανάσταση οδήγησε στη παρασκευή μπύρας καθ’όλη τη διάρκεια του έτους. Αν υπάρχει ένα συστατικό που συνδέεται στενά και με την σύγχρονη αναρχία, αυτό μπορούμε να πούμε ότι είναι και το αλκοόλ. Από τις απαρχές των πρώτων συνεδρίων, ήταν σύνηθες φαινόμενο οι συναντήσεις να λαμβάνουν χώρα σε καφενεία της εποχής. Ο Μαλατέστα συνήθιζε να καταφεύγει στα καφενεία και να συνομιλεί με τον κόσμο. Στην ισπανική επανάσταση, έχουμε καταγραφές για απεργία σε εργοστάσιο μπύρας. Για να έρθουμε και στα δικά μας. Στη περίπτωση της ελλαδικής αναρχίας, η σχέση αυτή ξεκίνησε σχεδόν από τις απαρχές της. Από τα άδεια μπουκάλια που γεμίζουν για τις πορείες , στα γεμάτα μπουκάλια που αδειάζουν μετά τις συνελεύσεις, για τις μικρομετασυνελεύσεις. Από τα πρώτα καφενεία πέριξ της πλατείας Εξαρχείων που φιλοξενούσαν το ‘’χώρο’’ της εποχής, στα live οικονομικής ενίσχυσης, στα πάρτι για την κάλυψη ιατρικών και δικαστικών εξόδων, και στις εκάστοτε συνελεύσεις που γίνονται με τη συνοδεία μπύρας, το αλκοόλ (και όχι μόνο) συνοδεύει σταθερά 50 χρόνια τη σύγχρονη ελληνική αναρχία. Από τη πλευρά μας θέλουμε να σταθούμε σε ένα διαφορετικό κομμάτι της σύνδεσης του αλκοόλ με την αναρχία, το οποίο δεν αποτυπώνεται στο βιβλίο, και αυτό είναι η διαμεσολάβησή του στην έννοια της ‘’αλληλεγγύης’’. Συναυλίες, πάρτι και μπαρ οικονομικής ενίσχυσης κατακλύζουν κάθε βδομάδα το Indymedia για διάφορους λόγους. Είναι, δυστυχώς, αυτονόητο πλέον ότι , στις περισσότερες περιπτώσεις, για να καλυφθούν τυχόν ιατρικά/δικαστικά κ.α έξοδα είναι απαραίτητη η διοργάνωση εκδηλώσεων με κατανάλωση αλκοόλ. Ελάχιστο μέρος των εξόδων καλύπτεται από συνεισφορές, και καμπάνιες οικονομικής ενίσχυσης άνευ αντιτίμου. Την ίδια στιγμή εναλλακτικές εκδηλώσεις χωρίς την ύπαρξη κάποιου μπαρ, όπως συλλογικές κουζίνες ή μπαζαρ βιβλίων και εκδηλώσεων ενημέρωσης για την εκάστοτε υπόθεση νοούνται ως μη φέροντας το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η κατανάλωση αλκοόλ γίνεται ‘απαραίτητη’ διαδικασία σε ένα μπαρ, αφού κυρίως μέσω αυτής θα καλυφθούν τα όποια έξοδα. Με επίδικο ένα μπαρ με αλκοόλ πολλές φορές συμμετέχει κόσμος ο οποίος ελάχιστη ή και καθόλου γνώση δεν έχει για το σκοπό της βραδιάς, αλλά συμμετέχει μόνο και μόνο για την | 10 | | 11 | κοινωνικοποίηση και τα ποτά, δημιουργώντας μια απόσταση από το επίδικο που είναι η αλληλεγγύη. Η μή αναφορά στην εκάστοτε υπόθεση (σκοπός της οποίας είναι ένα μπάρ οικονομικής ενίσχυσης) πολλές φορές, όταν αυτό συμβαίνει ενισχύει αυτόν ακριβώς των διαχωρισμό ανάμεσα σε αλληλέγγυους και συμμετέχοντες σε ένα ακόμη μπαρ. Ακόμα και στη διοργάνωση συναυλιών τα ‘’ονόματα’’ του λαιβ θα καθορίσουν το κόσμο που θα συρρεύσει, το επίπεδο αλκοόλ που θα πωληθεί, άρα και το κατά πόσο θα συγκεντρωθεί το ποσό που χρειάζεται. Οι εποχές που στα λαιβ ακουγόταν η φράση ‘’συντρόφια θα κυκλοφορήσει ένα κράνος…’’ φαντάζουν μακρινές. Και είναι αυτή ακριβώς η οπτική που θέλουμε να θίξουμε σε αυτό το μικρό σημείωμα. Με ποιό τρόπο θέλουμε να κάνουμε τα πράγματα, με ποιό τρόπο οι υποθέσεις οικονομικής στήριξης δεν θα βασίζονται μόνο σε ένα μπαρ όπου θα κυριαρχεί η κατανάλωση αλκοόλ, αλλά θα επικοινωνείται και η ίδια η υπόθεση και η όποια οικονομική στήριξη και συνεισφορά θα γίνεται βάση αυτής και όχι βάση της ποσότητας αλκοόλ. Για μας η παρούσα έκδοση δεν θέλει να αποτελέσει κάποιου είδους ευαγγέλιο. Έναν οδηγό για το πως πρέπει να γίνονται τα πράγματα. Δε διαβάζεται φυσικά για να τηρηθεί ευλαβικά. Σκοπός της παρούσας έκδοσης είναι, όπως και στις άλλες μας προσπάθειες, η συμβολή σε ένα δημόσιο διάλογο για την όξυνση της κριτικής σκέψης και η ανταλλαγή απόψεων, πολλές φορές και αντιθετικών πάνω στα ζητήματα που ανοίγονται. Επιθυμούμε οι οπτικές που ανοίγονται μέσα στο κείμενο (με κάποιες από τις οποίες έχουμε κριτικές αποστάσεις), να συμβάλουν σε μια συζήτηση γύρω από ζητήματα υπαρκτά, που με τον ένα ή άλλο τρόπο έχουμε συναντήσει στους χώρους και στις ομάδες μας. | 12 | | 13 | Κοιτάζοντας μέσα από την ομίχλη, είδε ένα “αλκοολόγραμμα”: έναν κόσμο απελπισίας, όπου η μέθη ήταν η μόνη διαφυγή. Μισώντας τον εαυτό του περισσότερο απ' ότι μισούσε τις εταιρείες δολοφόνους που το είχαν δημιουργήσει, σκόνταψε και επέστρεψε στην κάβα. Βολεμένοι στα ρετιρέ τους, μετρούσαν τα δολάρια που έρρεαν από εκατομμύρια τύπους σαν κι αυτόν, και γελούσαν με την ευκολία με την οποία συντρίφτηκε κάθε αντίπαλος. Αλλά και οι ίδιοι, συχνά έπρεπε να πίνουν για να κοιμηθούν τη νύχτα - οι μεγιστάνες σκεφτόντουσαν καμιά φορά , πως αν ποτέ επέστρεφαν για όσα τους ανήκουν εκείνες οι ηττημένες μάζες, θα γινόταν χαμός... | 14 | | 15 | Όντως λιώμα: αναρχία και αλκοόλ Έκσταση & μέθη: για έναν κόσμο γοητείας ή αναρχολισμού; Λιώμα, τύφλα, ντίρλα, κόκκαλο, ντέφι, πίτα, σκνίπα, σταφίδα, στουπί, φέσι, γκολ, λιάρδα. Όλοι ξέρουν ότι οι εσκιμώοι έχουν εκατό λέξεις για το χιόνι- εμείς έχουμε εκατό λέξεις για το μεθύσι. Διαιωνίζουμε την κουλτούρα της ήττας μας. Το βλέπω το μειδίαμα στο πρόσωπό σου: Είναι τόσο στην τσίτα πια αυτοί οι αναρχικοί που θα κατήγγειλαν ακόμη και τη μοναδική διασκεδαστική πτυχή του αναρχισμού,την μπύρα μετά τις συγκρούσεις, το ποτό στο μπαρ όπου διαδίδεται όλη αυτή η ουτοπική θεωρία. Μα πως διασκεδάζουν τελος πάντων, κακολογώντας τη λίγη διασκέδαση που έχουμε; Δεν μπορούμε να χαλαρώσουμε και να περάσουμε καλά σε καμία φάση της ζωής μας; Μην μας παρεξηγείτε: δεν παλεύουμε κατά της απόλαυσης, αλλά υπέρ αυτής. Ο Ambrose Bierce όρισε τον ασκητή ως «ένα αδύναμο άτομο που υποκύπτει στον πειρασμό να αρνηθεί στον εαυτό του την ευχαρίστηση» και συμφωνούμε. Όπως έγραψε ο Chuck Baudelaire, πρέπει να είσαι πάντα φτιαγμένος, όλα εξαρτώνται από αυτό. Δεν είμαστε λοιπόν κατά της μέθης, αλλά μάλλον κατά του ποτού! Όσες ασπάζονται το ποτό ως δρόμο προς το μεθύσι, στερούν από τον εαυτό τους μια ολόκληρη ζωή απόλαυσης. | 16 | Το ποτό, όπως η καφεΐνη ή η ζάχαρη, ένα ρόλο παίζει στη ζωή, που μόνο η ίδια η ζωή μπορεί να προσφέρει εναλλακτικά. Μια γυναίκα που δεν πίνει ποτέ καφέ δεν τον χρειάζεται το πρωί όταν ξυπνά: το σώμα της παράγει ενέργεια και μπορεί να συγκεντρωθεί από μόνο του, όπως το έχουν προετοιμάσει χιλιάδες γενιές εξέλιξης. Αν πίνει καφέ τακτικά, σύντομα το σώμα της αφήνει τον καφέ να αναλάβει αυτόν τον ρόλο και εξαρτάται από αυτόν. Με τον ίδιο τρόπο και το αλκοόλ παρέχει τεχνητά προσωρινές στιγμές χαλάρωσης και απελευθέρωσης, ενώ στερεί τη ζωή από όλα όσα είναι πραγματικά ξεκούραστα και απελευθερωτικά. Το γεγoνός ότι σε αυτή την κοινωνία κάποιοι νηφάλιοι τύποι δε δείχνουν τόσο παράτολμοι και ελεύθεροι όσο οι μεθυσμένοι, είναι καθαρά πολιτισμικό ατύχημα, είναι οι έμμεσες αποδείξεις. Αυτοί οι πουριτανοί τύποι ζουν σε έναν κόσμο που έχει στραγγιστεί από κάθε μαγεία και επινοητικότητα μέσα από τον αλκοολισμό άλλων ανθρώπων (και ο καπιταλισμός, η ιεραρχία, η μιζέρια βοηθάει στο να διατηρηθεί) – η μόνη διαφορά είναι ότι αυτοί οι πρώτοι έχουν τέτοια αυταπάρνηση που δε θέλουν ουτε καν τη ψεύτικη μαγεία, το θαυματουργό τζίνι του μπουκαλιού. Αλλά κάποιοι «νηφάλιοι» φίλοι, των οποίων ο προσανατολισμός στη ζωή θα μπορούσε καλύτερα να περιγραφεί ως μαγεμένος ή εκστατικός, είναι μπόλικοι, αν ψάξεις αρκετά. Για αυτά τα άτομα –για εμάς– η ζωή είναι μια συνεχής γιορτή, μια γιορτή που δεν χρειάζεται ενίσχυση και από την οποία δεν χρειαζόμαστε ανάπαυλα. Το αλκοόλ, όπως το Prozac και όλα τα άλλα φάρμακα που ελέγχουν το μυαλό και που φέρνουν πολλά φράγκα στο μεγάλο αδερφό στις | 17 | μέρες μας, αντικαθιστά τη συμπτωματική θεραπεία αντί της ίασης. Αφαιρεί τον πόνο μιας θαμπής, βαρετής ύπαρξης για λίγες ώρες στην καλύτερη περίπτωση, και μετά τον επιστρέφει διπλό. Όχι μόνο αντικαθιστά θετικές ενέργειες που θα αντιμετώπιζαν τις βαθύτερες αιτίες της απελπισίας μας, αλλά τις αποτρέπει κιόλας, καθώς η πιο πολλή ενέργεια επικεντρώνεται στην επίτευξη της μέθης και την ανάκαμψη από αυτή. Όπως και οι διακοπές του εργάτη, το ποτό είναι μια βαλβίδα εκτόνωσης που απελευθερώνει την ένταση, ενώ διατηρεί το σύστημα που τη δημιουργεί. Σ’ αυτήν την αυτοματοποιημένη κουλτούρα, έχουμε συνηθίσει να αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας σαν απλές μηχανές προς λειτουργία: βάλε την κατάλληλη χημική ουσία στην εξίσωση για να έχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα. Στην αναζήτησή μας για υγεία, ευτυχία, νόημα στη ζωή, τρέχουμε από τη μια πανάκεια στην άλλη, βιάγκρα, βιταμίνη C, βότκα. Αντί να προσεγγίζουμε τη ζωή μας ολιστικά και να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματά μας στις κοινωνικές και οικονομικές τους ρίζες. Αυτή η προσανατολισμένη στο εμπόρευμα νοοτροπία είναι το θεμέλιο της αλλοτριωμένης καταναλωτικής κοινωνίας: δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς να καταναλώνουμε προϊόντα! Προσπαθούμε να αγοράσουμε χαλάρωση, αίσθηση κοινότητας, αυτοπεποίθηση ακόμη και η έκσταση έρχεται σε χάπι πλεον! Θέλουμε την έκσταση ως τρόπο ζωή, όχι ως κάτι που δηλητηριάζει το συκώτι και σου στερεί τη ζωή. «Η ζωή είναι χάλια. Μεθύστε» είναι η ουσία του επιχειρήματος που ακούμε από τα στόματα των αφεντικών και στη συνέχεια βγαίνει από | 18 | τα δικά μας βρωμερά στόματα, διαιωνίζοντας όποιες τυχαίες και περιττές αλήθειες στις οποίες μπορεί να αναφέρεται. Αλλά δεν μασάμε πια! Κατά του μεθυσιού, υπέρ της μέθης! Κάψτε τις κάβες και αντικαταστήστε τις με παιδικές χαρές! Για μια διαυγή βακχική, εκστατική νηφαλιότητα! Κίβδηλη εξέγερση Σχεδόν κάθε παιδί στην κυρίαρχη δυτική κοινωνία μεγαλώνει θεωρώντας το αλκοόλ ως το απαγορευμένο φρούτο που τσούζουν οι γονείς ή οι συνομήλικοι τους, αλλά σε αυτό το απαγορεύουν. Αυτή η απαγόρευση κάνει το ποτό πολύ πιο συναρπαστικό για τους νέους και όταν τους δίνεται η ευκαιρία, οι περισσότεροι διεκδικούν αμέσως την ανεξαρτησία τους κάνοντας ακριβώς αυτό που τους είπαν να μην κάνουν: κατά κάποιο ειρωνικό τρόπο, επαναστατούν ακολουθώντας το παράδειγμα που τους δίνεται. Το υποκριτικό αυτό μοτίβο είναι πρότυπο για την ανατροφή παιδιών σε αυτήν την κοινωνία και βοηθάει στο να αναπαραχθεί μια σειρά από καταστροφικές συμπεριφορές που σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση οι νέες γενιές θα τις απέρριπταν κατηγορηματικά. Το γεγονός ότι η ψεύτικη ηθική των γονιών που πίνουν αντικατοπτρίζεται στη φαρισαϊκή πρακτική των θρησκευτικών ομάδων βοηθά στη δημιουργία μιας ψευδούς διχοτόμησης: εκείνοι με την πουριτανικής φύσης αυταπάρνηση και οι άλλοι που αγαπούν τη ζωή και ζουν αντισυμβατικά - για όλους εμάς που δε πίνουμε καθόλου αλκόολ, αν οι «φίλοι» μοιάζουν με βαπτιστές λειτουργούς, “τι να τους κανουμε τους εχθρούς”. | 19 | Αυτοί οι οπαδοί της επαναστατικής μέθης και οι υποστηρικτές της υπεύθυνης αποχής είναι ορκισμένοι εχθροί. Οι πρώτοι χρειάζονται τους δεύτερους για να κάνουν τις μίζερες τελετουργίες τους να μοιάζουν με διασκέδαση. Οι δεύτεροι χρειάζονται τους πρώτους για να κάνουν την άκαμπτη αυστηρότητά τους τους να μοιάζει με κοινή λογική. Μια «εκστατική νηφαλιότητα», που καταπολεμά τη μονοτονία της μιας και τη θολούρα της άλλης πλευράς - πλαστή ευχαρίστηση από τη μία και ψεύτικη διακριτικότητα από την άλληείναι το αντίστοιχο του αναρχισμού που έρχεται αντιμέτωπος τόσο με την πλαστή ελευθερία του καπιταλισμού όσο και με την ψεύτικη κοινότητα που προβάλλει ο κομμουνισμός. Αλκοόλ και σεξ στην κουλτούρα του βιασμού Ας μιλήσουμε ανοιχτά: σχεδόν όλοι προερχόμαστε από κάπου όπου η σεξουαλικότητά μας είναι ή ήταν κατεχόμενο έδαφος. Μας έχουν βιάσει, κακοποιήσει, επιτεθεί, μας ντρόπιασαν, μας φίμωσαν, μας έχουν μπερδέψει, μας έχουν κατασκευάσει, μας έχουν προγραμματίσει. Είμαστε κωλόπαιδα, τα επιστρέφουμε όλα πίσω, διεκδικώντας τους εαυτούς μας ξανά. Για τους περισσότερους από εμάς, πρόκειται για μια αργή, πολύπλοκη, και εν εξελίξη διαδικασία. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να κάνουμε καλό, ασφαλές, υποστηρικτικό σεξ στο τώρα, στη μέση αυτής της θεραπείας αλλά όλο αυτό κάνει το σεξ λίγο πιο περίπλοκο. Για να είμαστε σίγουροι ότι δεν διαιωνίζουμε ή βοηθάμε στη διαιώνιση αρνητικών μοτίβων στη ζωή του εραστή μας, πρέπει να είμαστε σε θέση να επικοινωνούμε | 20 | καθαρά και ειλικρινά προτού τα πράγματα πάρουν φωτιά και προχωρήσουν και όσο συμβαίνουν, αλλά και μετά.Λίγα πράγματα παρεμβαίνουν σε αυτή την επικοινωνία με τον τρόπο που το κάνει το αλκοόλ. Σ’ αυτή την κουλτούρα της άρνησης, μας ενθαρρύνουν να το χρησιμοποιούμε ως κοινωνικό λιπαντικό για να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε τις αναστολές μας. Πολύ συχνά, αυτό σημαίνει πως απλώς αγνοούμε τους δικούς μας φόβους και πληγές μας και δεν ενδιαφερόμαστε ούτε για τους άλλους. Αν είναι επικίνδυνοταυτόχρονα και όμορφο- να κάνουμε σεξ με τον άλλον νηφάλιοι, πόσο πιο επικίνδυνο μπορεί να είναι να το κάνουμε μεθυσμένοι, απερίσκεπτοι και χωρίς καμιά συνοχή στο κεφάλι μας. Μιας και μιλάμε για το σεξ, αξίζει να σημειωθεί ο ενισχυτικός ρόλος που έπαιξε το αλκοόλ στην πατριαρχική δυναμική του φύλου. Για παράδειγμα σε πόσες πυρηνικές οικογένειες έχει βοηθήσει ο αλκοολισμός ώστε να διατηρηθεί μια άνιση κατανομή δύναμης και καταπίεσης. (Όλοι οι συγγραφείς αυτού του κειμένου μπορούν να ανακαλέσουν περισσότερες από μία τέτοιες περιπτώσεις μεταξύ μόνο των συγγενών τους.) Η μεθυσμένη αυτοκαταστροφή του άνδρα, που ίσως προκαλείται από τη φρίκη της επιβίωσης στον καπιταλισμό, επιφέρει ακόμη μεγαλύτερο βάρος στη γυναίκα, που πρέπει να κρατήσει με κάποιο τρόπο την οικογένεια ενωμένη. συχνά αντιμετωπίζοντας τη βία του. Και όσον αφορά τη δυναμική... | 21 | Η τυραννία της απάθειας «Κάθε γαμημένο αναρχικό πρότζεκτ στο οποίο συμμετέχω καταστρέφεται ή κινδυνεύει να καταστραφεί από το αλκοόλ. Στήνεις μια συλλογική κατάσταση συμβίωσης και όλοι είναι πολύ μεθυσμένοι ή πολύ μαστουρωμένοι για να κάνουν τις βασικές δουλειές, πόσο μάλλον για να διατηρήσουν μια στάση αμοιβαίου σεβασμού. Θές να δημιουργήσεις μια κοινότητα, αλλά μετά την παράσταση ο καθένας επιστρέφει στο δωμάτιό του για να πιεί μέχρι θανάτου. Θα γίνει κατάχρηση της μίας ή της άλλης ουσίας. Καταλαβαίνω ότι το να προσπαθείς να εκμηδενίσεις τη συνείδησή σου είναι μια φυσική αντίδραση όταν έχεις γεννηθεί σε αυτή την αλλοτριωτική καπιταλιστική κόλαση, αλλά θέλω οι άνθρωποι να δουν τι κάνουμε εμείς οι αναρχικοί και να πουν «Ναι, αυτό είναι καλύτερο από τον καπιταλισμό!»... κάτι που είναι δύσκολο να συμβεί αν δεν μπορείς να περπατήσετε χωρίς να πατήσεις πάνω σε σπασμένα μονόλιτρα μπουκάλια. Ποτέ δεν θεώρησα τον εαυτό μου εγκρατή, αλλά γαμώτο, δεν το αντέχω άλλο!» Λέγεται ότι όταν ο διάσημος αναρχικός Όσκαρ Ουάιλντ άκουσε για πρώτη φορά το παλιό ρητό: «αν είναι ταπεινωτικό να σε εξουσιάζουν, πόσο ακόμα πιο ταπεινωτικό είναι να επιλέγεις τους εξουσιαστές σου», απάντησε: «Αν είναι ταπεινωτικό να επιλέγεις τους αφέντες σου, πόσο πιο ταπεινωτικό το να είσαι αφέντης του εαυτού σου!» Την απάντηση αυτή την προόριζε ως κριτική στις ιεραρχίες του εαυτού μας και του δημοκρατικού καθεστώτος φυσικά. Δυστυχώς, αυτό το σχόλιο θα μπορούσε πραγματικά να ισχύει για τον τρόπο | 22 | με τον οποίο εξελίσσονται στην πράξη μερικές από τις προσπάθειές μας να δημιουργήσουμε αναρχικά περιβάλλοντα. Αυτό ισχύει κυρίως όταν γίνονται από μεθυσμένους ανθρώπους.Σε ορισμένους κύκλους, ειδικά σε αυτούς που η λέξη «αναρχία» είναι στη μόδα (η ίδια η λέξη και όχι τόσο τα διάφορα περιεχόμενά της), η ελευθερία γίνεται αντιληπτή με αρνητικό τρόπο: «μη μου λες τι να κάνω!». Πρακτικά, αυτό δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω από μια διεκδίκηση του καθενός να είναι τεμπέλης, εγωιστής, να μη λογοδοτεί για τις πράξεις του ή την απουσία αυτών. Σε τέτοια πλαίσια, όταν μια ομάδα συμφωνεί να τρέξει ένα πρότζεκτ, συχνά καταλήγει να είναι μια μικρή, υπεύθυνη μειοψηφία που πρέπει να κάνει όλη τη δουλειά. Αυτοί οι λίγοι ευσυνείδητοι μετατρέπονται συχνά σε κάτι αυταρχικούς τύπους ενώ στην ουσία είναι η απάθεια και η εχθρότητα των συντρόφων τους που τους αναγκάζει να υιοθετήσουν αυτόν τον ρόλο. Το να είσαι μεθυσμένος και απείθαρχος όλη την ώρα κρύβει έναν εξαναγκασμό – αναγκάζει τους άλλους να καθαρίσουν αντί για εσένα, να σκεφτούν καθαρά όταν εσύ δε μπορείς, να απορροφήσουν το άγχος που προκαλείται από τη συμπεριφορά σου όταν είσαι πολύ χάλια για διάλογο. Αυτές οι δυναμικές κινούνται φυσικά σε δύο κατευθύνσεις, από τη μία είναι αυτοί που αναλαμβάνουν όλη την ευθύνη στην πλάτη τους διαιωνίζοντας μια κατάσταση στην οποία όλοι οι υπόλοιποι δεν αναλαμβάνουν τίποτα. Όμως σε τέτοιες καταστάσεις, ο καθένας είναι υπεύθυνος για τον δικό του ρόλο, καθώς και για την υπέρβασή του. Σκεφτείτε τι δύναμη θα είχαμε αν όλη η ενέργεια και η προσπάθεια του κόσμου ή ακόμη και μόνο η δική σου ενέργεια και προσπάθεια που αφιερώνεται στο ποτό να πήγαινε στην αντίσταση, στην εξέλιξη | 23 | και στη δημιουργία. Βάλτε όλα τα χρήματα που οι σύντροφοι σου έχουν ξοδέψει για ποτά, και φαντάσου πόσα μουσικά όργανα, ή χρήματα για εγγυήσεις, ή τρόφιμα (όχι βόμβες... αλλά γιατί όχι,ναι και βόμβες!) θα μπορούσαν να είχαν αγοραστεί αντί να χρηματοδοτούν τον πόλεμό τους εναντίον μας. Ή καλύτερα: φαντάσου πως ζεις σε έναν κόσμο όπου κοκαϊνομανείς πρόεδροι πεθαίνουν από υπερβολική δόση, ενώ ριζοσπαστικοί μουσικοί και επαναστάτες ζουν μέχρι τα βαθιά γεράματα! Νηφαλιότητα και αλληλεγγύη Όπως και σε κάθε επιλογή τρόπου ζωής, είτε κάποιος επιλέγει την αλητεία ή τη συμμετοχή σε συνδικαλιστικές οργανώσεις, η αποχή από το αλκοόλ μπορεί κάποιες φορές να παρεξηγηθεί ως σκοπός και όχι ως μέσο. Πάνω απ’ όλα, είναι σημαντικό οι επιλογές μας να μην αποτελούν πρόσχημα για να θεωρούμε τους εαυτούς μας ανώτερους από εκείνους που επιλέγουν διαφορετικά από μας. Η μόνη στρατηγική για την ανταλλαγή καλών απόψεων που επιτυγχάνει ανελλιπώς (και αυτό ισχύει και για τσαντισμένα και δυσάρεστε κείμενα σαν κι αυτό!) είναι η δύναμη του παραδείγματος. Αν θέσετε την “εκστατική νηφαλιότητα” σε εφαρμογή στη ζωή σας και λειτουργήσει, όσοι ειλικρινά θέλουν παρόμοια πράγματα με σας θα σας ακολουθήσουν. Το να κατακρίνουμε τους άλλους για επιλογές που επηρεάζουν μόνο τον εαυτό τους είναι απολύτως επιβλαβές για κάθε αναρχικό για να μην πούμε ότι τους αποτρέπει από το να πειραματιστούν με τις επιλογές που προτείνονται. | 24 | Και κάπως έτσι το ζήτημα της αλληλεγγύης και της συλλογικοποίησης με αναρχικούς και άλλους που κάνουν χρήση αλκοόλ και ναρκωτικών αποκτά τεράστια σημασία. Ειδικά στην περίπτωση ατόμων που παλεύουν να ξεφύγουν από ανεπιθύμητους εθισμούς, η αλληλεγγύη είναι παραπάνω από σημαντική: οι ανώνυμοι αλκοολικοί είναι ένα παράδειγμα μιας οριακά θρησκευτικής οργάνωσης ομάδα που καλύπτει μια κοινωνική ανάγκη που θα έπρεπε ήδη να παρέχεται από τις αυτοοργανωμένες αναρχικές κοινότητες. Όπως πάντα, εμείς οι αναρχικοί θα έπρεπε να αναρωτηθούμε: έχουμε τις θέσεις που έχουμε απλά για να αισθανόμαστε ανώτεροι από τις άξεστες μάζες – ή γιατί θέλουμε ειλικρινά να διαδώσουμε προσβάσιμες εναλλακτικές λύσεις; Εξάλλου, οι περισσότεροι από εμάς που δεν είμαστε εθισμένοι σε ουσίες μπορούμε να ευχαριστούμε τα προνόμια και την καλή μας τύχη για αυτό. Εξαιτίας αυτού μας αναλογεί μεγαλύτερη ευθύνη στο να είμαστε καλοί σύμμαχοι για όσους δεν είχαν τέτοια προνόμια ή τύχη. Η ανεκτικότητα, η ταπεινότητα, η προσβασιμότητα, και η ευαισθησία ας γίνουν οι ιδιότητες που καλλιεργούμε μέσα μας, και όχι η υποκρισία και η υπερηφάνεια. Ενάντια στην σεχταριστική νηφαλιότητα! Επανάσταση Ωραία, και τι θα κάνουμε αν δεν πάμε σε μπαρ, σε πάρτι, αν δεν καθίσουμε στα σκαλιά ή μπροστά στην τηλεόραση με τα μπουκάλια μας; Ο,τιδήποτε άλλο! Ο κοινωνικός αντίκτυπος της εμμονής της κοινωνίας μας με το αλκοόλ είναι τουλάχιστον εξίσου σημαντικός | 25 | με τις πνευματικές, ιατρικές, οικονομικές και συναισθηματικές επιπτώσεις της. Η κατανάλωση αλκοόλ τυποποιεί την κοινωνική ζωή μας, καταλαμβάνοντας μερικές από τις οκτώ ελεύθερες ώρες μας που δεν είναι ήδη κατειλημμένες από τη δουλειά. Μας τοποθετεί χωρικά (σαλόνια, κοκτέιλ μπαρ, σιδηροδρομικές γραμμές) και κατά περίπτωση (σε τελετουργικές, προβλέψιμες συμπεριφορές) με τρόπους που και τα πιο χυδαία συστήματα ελέγχου δε θα μπορούσαν να το πετύχουν. Συχνά, όταν κάποιος από εμάς καταφέρει να ξεφύγει από τον ρόλο του εργάτη/καταναλωτή, το ποτό είναι εκεί, επίμονο κατάλοιπο του αποικιοκρατούμενου ελεύθερου χρόνου μας, για να γεμίσει το πολλά υποσχόμενο κενό που ανοίγει. Απαλλαγμένοι από αυτές τις συνήθειες, θα μπορούσαμε να ανακαλύψουμε άλλους τρόπους για να ξοδεύουμε το χρόνο και την ενέργειά μας και να αναζητούμε την ευχαρίστηση, τρόπους που θα μπορούσαν να αποδειχθούν επικίνδυνοι για το σύστημα της αλλοτρίωσης. Το ποτό μπορεί δευτερευόντως να είναι μέρος θετικών και τολμηρών κοινωνικών αλληλεπιδράσεων – το πρόβλημα είναι ότι πέρα του κεντρικού του ρόλου στη κοινωνικοποίηση παρουσιάζεται και ως προϋπόθεση για τέτοιες επαφές. Έτσι συσκοτίζεται το γεγονός ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε κοινωνικές αλληλεπιδράσεις με τη θέλησή μας χρησιμοποιώντας απλώς τη δημιουργικότητα, την ειλικρίνεια και την τόλμη μας. Πράγματι, χωρίς αυτά, τίποτα αξιόλογο δεν είναι δυνατόν – έχετε πάει ποτέ σε ένα βαρετό πάρτι; – και έχοντας αυτά, το ποτό δεν είναι απαραίτητο. Όταν ένα ή δύο άτομα σταματήσουν να πίνουν, μοιάζει με πράξη απλά ανόητη, σαν να αποκλείουν τον εαυτό τους από την συντροφιά (ή | 26 | τουλάχιστον τις συνήθειες) των συνανθρώπων τους χωρίς λόγο. Αλλά μια κοινότητα τέτοιων ατόμων μπορεί να αναπτύξει μια ριζοσπαστική κουλτούρα νηφάλιας περιπέτειας και ενασχόλησης, που θα μπορούσε να προσφέρει συναρπαστικές ευκαιρίες για δραστηριότητες χωρίς ποτό και με εύθυμη διάθεση για όλους. Οι απομονωμένοι και μοναχικοί τύποι του χθες θα μπορούσαν να είναι οι πρωτοπόροι του νέου κόσμου του αύριο: ο «διαυγής βακχισμός» είναι ένας νέος ορίζοντας, μια νέα δυνατότητα για υπέρβαση και μετασχηματισμό που θα μπορούσε να προσφέρει γόνιμο έδαφος για εξεγέρσεις, που για την ώρα μοιάζουν αδιανόητες. Όπως κάθε επαναστατική επιλογή τρόπου ζωής, έτσι κι αυτή προσφέρει μια άμεση γεύση από έναν άλλο κόσμο, ενώ συμβάλλει στη δημιουργία ενός πλαισίου για τις δράσεις που επιταχύνουν την καθολική υλοποίησή του. Δε θέλουμε κανένα πόλεμο εκτός από τον ταξικό πόλεμο και κανένα κοκτέιλ εκτός από τη μολότοφ! Ας μην αποστάξουμε τίποτα εκτός από μεθυστικές ταραχές! Υστερόγραφο: πώς μπορεί να διαβαστεί αυτό το δοκίμιο Με λίγη τύχη, μπορούμε να διακρίνουμε ίσως και μέσα από το θολό μεθύσι ότι αυτό το κείμενο είναι τόσο μια καρικατούρα πολεμικής στην αναρχική παράδοση όσο κι ένα σοβαρό δοκίμιο. Είναι αξιοσημείωτο ότι σε τέτοιες αντιπαραθέσεις υιοθετούνται σκόπιμα ακραίες θέσεις για να τραβήξουν την προσοχή ανοίγοντας έτσι το δρόμο σε πιο “μετριοπαθείς” θέσεις. Ας ελπίσουμε ότι θα βγουν χρήσιμα συμπεράσματα από την ερμηνεία που θα δώσει ο καθένας σε αυτό το κείμενο, κι ότι δε θα εκληφθεί ως ευαγγέλιο ή ανάθεμα. | 27 | Με αυτό δεν εννοούμε ότι δεν υπάρχουν ανόητοι που απορρίπτουν τη μέθη – αλλά μπορείτε να φανταστείτε πόσο πιο ανυπόφοροι θα ήταν αν δεν την απέρριπταν; Οι βαρετοί θα εξακολουθούσαν να είναι βαρετοί, με τη διαφορά πως θα ήταν ακόμα πιο βαρετοί. Οι υποκριτές θα συνέχιζαν να επικρίνουν και να ρητορεύουν, ενώ θα λοιδορούσαν τα θύματά τους! Κοινό χαρακτηριστικό όσων πίνουν είναι να ενθαρρύνουν όλους γύρω τους να πιουν, -αν εξαιρέσουμε τα υποκριτικά παιχνίδια μεταξύ εραστών ή γονιών και παιδιών - όσοι πίνουν προτιμούν οι δικές τους επιλογές να αντικατοπτρίζονται στις επιλογές όλων. Κάτι που κάνει εμφανή τη μνημειώδη τους ανασφάλεια, που δεν είναι άσχετη με την ανασφάλεια που υπάρχει σε ιδεολόγους και προπαγανδιστές κάθε είδους, από χριστιανούς, μαρξιστές, μέχρι και αναρχικούς που δεν μπορούν να ησυχάσουν μέχρι όλοι να δουν τον κόσμο ακριβώς όπως αυτοί.Καθώς διαβάζετε, προσπαθήστε να παλέψετε αυτή την ανασφάλεια, και να μην διαβάσετε αυτό το κείμενο ως δική μας έκφραση, αλλά, σύμφωνα με την παράδοση των καλύτερων αναρχικών έργων, ως μια υπενθύμιση για όλους όσους επιλέγουν να πιστέψουν ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Προβλεπόμενη αποποίηση ευθύνης Όπως ισχύει για κάθε κείμενο του crimethlnc., έτσι και το παρόν εκφράζει μόνο τις απόψεις οποιουδήποτε συμφωνεί με αυτό τη δεδομένη στιγμή, και όχι «ολόκληρο το crimethlnc. ex-Workers’ collective» ή οποιαδήποτε άλλη ομάδα. Κάποιος που κάνει σημαντική δουλειά για το crimethlnk. μάλλον είναι ντίρλα αυτή τη στιγμή που πληκτρολογώ- και δεν πειράζει!Πιείτε ένα ποτό και για μένα - οι καταναλωτές είναι αυτοί που κάνουν τον καπιταλισμό να δουλεύει! | 28 | | 29 | | 30 | Πως ο πολιτισμός έγινε εξάρτηση ή πως οι εξαρτημένοι εκπολιτίστηκαν Η περίπτωση του αναρχο-πριμιτιβισμού για το Straight- Edge: Ενάντια στην ιστορία του, ενάντια στο αλκοολοκαυτώμα! Η ιστορία του πολιτισμού είναι η ιστορία της μπύρας. Κάθε εποχή και περιοχή που δεν είχε πολιτισμό, δεν είχε και μπύρα. Αντίθετα, σχεδόν παντού όπου εμφανίστηκε πολιτισμός, η μπύρα ήρθε μαζί του. Ο πολιτισμός, δηλαδή οι ιεραρχικές κοινωνικές δομές και οι συνακόλουθες σχέσεις ανταγωνισμού, η αχαλίνωτη τεχνολογική ανάπτυξη και η καθολική αποξένωση, μοιάζει να είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με το αλκοόλ. Οι σοφοί μας, που κοιτάζουν τόσο στο παρελθόν όσο και στο μέλλον για να δουν πέρα από τα όρια μιας τέτοιας καταστροφικής κουλτούρας, διηγούνται μια παραβολή για το παρελθόν μας που εξηγεί αυτόν τον σύνδεσμο: Οι περισσότεροι ανθρωπολόγοι ταυτίζουν τις απαρχές της γεωργίας με την έναρξη του πολιτισμού. Ήταν αυτή η πρώτη πράξη ελέγχου της γης που οδήγησε τα ανθρώπινα όντα να διαχωρίσουν τον εαυτό τους από τη φύση, που τους ανάγκασε να μείνουν σταθεροί σε ένα σημείο και να αναπτύξουν ιδιοκτησία, και που οδήγησε στην τελική ανάπτυξη της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και του καπιταλισμού. Αλλά γιατί οι κυνηγοί/τροφοσυλλέκτες, των οποίων το περιβάλλον τους παρείχε ήδη όλη την τροφή που χρειάζονταν, να μείνουν «κλειδωμένοι» σε ένα μέρος και να εγκαταλείψουν τη | 31 | νομαδική κτηνοτροφική ζωή που έκαναν από πάντα για κάτι που ήδη είχαν. Φαίνεται πιο πιθανό – και εδώ, υπάρχουν ανθρωπολόγοι που συμφωνούν – ότι οι πρώτοι που αυτό-εξημερώθηκαν το έκαναν για να παρασκευάσουν μπύρα. Αυτή η δραστική αναδιοργάνωση για χάρη της μέθης πρέπει να είχε κλονίσει ριζικά τη δομή των φυλών και τους τρόπους ζωής. Εκεί που οι «πρωτόγονοι» ζούσαν σε μια χαλαρή και φροντιστική σχέση με την τροφοδοτούσα γη – μια σχέση που τους παρείχε τόσο την προσωπική τους αυτονομία όσο και μια υποστηρικτική κοινότητα καθώς και πολύ ελεύθερο χρόνο για να θαυμάζουν το μαγικό κόσμο γύρω τους τώρα ζουν μια ζωή όπου περίοδοι σκληρής εργασίας εναλλάσσονται με περιόδους ανικανότητας και αδιαφορίας λόγω μέθης. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι αυτή η κατάσταση επιτάχυνε, αν δεν κατέστησε αναγκαία, την άνοδο των αφεντικών στην εξουσία, δημιούργησε επόπτες που φρόντιζαν να εκτελούνται τα επίπονα καθήκοντα της σταθερής ζωής από τους συχνά μεθυσμένους και ανίκανους ανθρώπους. Χωρίς αυτούς τους αρχηγούς και τα πρωτόγονα δικαστικά συστήματα που ίδρυσαν, η ζωή θα πρέπει να έμοιαζε αδύνατη: και έτσι, υπό την άθλια αιγίδα του αλκοολισμού, δημιουργήθηκε το εμβρυϊκό κράτος. Ένας τόσο μίζερος τρόπος ζωής δεν θα μπορούσε να είναι ελκυστικός σε φυλές που γειτνιάζουν με αυτόχθονες αλκοολικούς αγρότες, αλλά όπως ο κάθε ιστορικός γνωρίζει, η εξάπλωση του πολιτισμού κάθε άλλο παρά εθελοντική ήταν. Χωρίς τους τρόπους και την ευγένεια των πρώην συντρόφων τους στην άγρια φύση, αυτοί οι άγριοι, με τις μεθυσμένες υπερβολές και παραβιάσεις τους, | 32 | πρέπει να προκάλεσαν μια σειρά από πολέμους – πολέμους τους οποίους, δυστυχώς, κατάφεραν να κερδίσουν οι μεθύστακες, χάρη στη στρατιωτική αποτελεσματικότητα που τους προσέφεραν τα απολυταρχικά στρατεύματα και ο σταθερός εφοδιασμός με τρόφιμα μέσω των υποταγμένων αγροτικών εκτάσεων που κατείχαν. Αλλά ακόμη και αυτά τα πλεονεκτήματα δεν θα ήταν αρκετά, αν οι βάρβαροι δεν είχαν ένα μυστικό όπλο στην κατοχή τους: το ίδιο το αλκοόλ. Οι αντίπαλοι, που υπό άλλες συνθήκες θα κρατιόντουσαν στο πεδίο της μάχης επ’ αόριστον έπεσαν μπροστά στην πολιτιστική επίθεση της μεθυσμένης ακολασίας και του εθισμού, όταν το εμπόριο – μια από τις εφευρέσεις των αγροτών, που έγιναν και οι πρώτοι παραδόπιστοι, οι πρώτοι έμποροι – έφερε αυτό το δηλητήριο ανάμεσά τους. Ένα μοτίβο σύγκρουσης, εθισμού, ήττας και αφομοίωσης τέθηκε σε κίνηση, ένα πρότυπο που μπορεί να εντοπιστεί σε όλη την ιστορία από το λίκνο του πολιτισμού μέσω των ρωμαϊκών πολέμων για την αυτοκρατορία μέχρι το ολοκαύτωμα των ιθαγενών του Νέου Κόσμου από τους δολοφόνους ευρωπαίους αποίκους. Αλλά μάλλον πρόκειται απλώς για μια ιστορία, πρόκειται για εικασίες. Ας συμβουλευτούμε τα βιβλία της ιστορίας (πρέπει όμως να διαβάσουμε πίσω από τις λέξεις, μιας και αυτά τα βιβλία έρχονται σε εμάς από τους κατακτητές δολοφόνους του παρελθόντος και τους υπάκουους σκλάβους τους... δηλαδή τους ιστορικούς!) για να δούμε αν αυτή η ιστορία συνάδει με τα γεγονότα. Θα ξεκινήσουμε από τα πρώτα χρόνια της γεωργίας, όταν εγκαταστάθηκαν οι πρώτες φυλές σε εύφορα εδάφη γύρω από ποτάμια, όπου το σιτάρι και το κριθάρι ήταν εύκολο να αναπτυχθούν και να ζυμωθούν σε μαζικές ποσότητες. | 33 | Η εξημέρωση του ανθρώπου... από το αλκοόλ Ο Ενκίντου, ένας δασύτριχος, απεριποίητος, σχεδόν πρωτόγονος άνθρωπος, που έτρωγε χόρτα και μπορούσε να αρμέξει άγρια ζώα, ήθελε να δοκιμάσει τη δύναμή του ενάντια στον Γκιλγκαμές, τον θεό-βασιλιά. Ο Γκιλγκαμές έστειλε μια ιερόδουλη στον Ενκίντου για να μάθει τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του. Ο Ενκίντου πέρασε μια απολαυστική εβδομάδα μαζί της κατά τη διάρκεια της οποίας του δίδαξε πολιτισμό. Ο Ενκίντου δεν ήξερε τι είναι το ψωμί, ούτε είχε μάθει να πίνει μπύρα. Είπε στον Ενκίντου: «Ενκιντού, φάγε ψωμί. Είναι η ουσία της ζωής και πιες μπύρα, γιατί αυτή είναι η συνήθεια του τόπου.» Και τότε έφαγε μέχρι που χόρτασε και ήπιε μπύρα, εφτά γεμάτα κύπελλα. Έγινε εύθυμος, η καρδιά του πλημμύρισε από χαρά και έλαμψε το πρόσωπό του. Σε αυτή την κατάσταση πλύθηκε και έγινε πολιτισμένο ον. – Πρόκειται για την πρώτη γραπτή αφήγηση του πολιτισμού, το έπος του Γκιλγκαμές που γράφτηκε το 3000 π.Χ., που περιγράφει την εξημέρωση του Ενκίντου του Πρωτόγονου μέσω της μπύρας – Πρέπει να πάμε περίπου 6000 χρόνια πριν για να ανακαλύψουμε την πιο παλιά καταγεγραμμένη απόδειξη παραγωγής μπύρας που υποδεικνύει τους σουμέριους, τον παλαιότερο ανθρώπινο πολιτισμό. Η Σουμέρια είχε επίσης την πρώτη γνωστή κρατικά οργανωμένη θρησκεία, και το επίσημο «θείο ποτό» αυτής της θρησκείας ήταν η μπύρα που παρασκευζόταν από ιέρειες της | 34 | Νινκάσι, της σουμεριανής θεάς του αλκοόλ. Οι ύμνοι της Νινκάσι ήταν οδηγίες παρασκευής μπύρας! Η πρώτη συλλογή νόμων, ο κώδικας του Χαμουραμπί της Βαβυλώνας, όρισε ένα ημερήσιο μερίδιο μπύρας σε άμεση αντιστοιχία με την κοινωνική θέση: η κατανάλωση μπύρας συμβαδίζει με την ιεραρχία. Για παράδειγμα, οι εργάτες έπαιρναν δύο λίτρα, ενώ οι ξεμυαλισμένοι ιερείς και οι βασιλιάδες έπαιρναν πέντε. [Να ένα ενδιαφέρον πείραμα: σκεφτείτε πόσο αλκοόλ και ποιου βαθμού πίνετε τώρα, και τι λέει αυτό για την κοινωνική σας θέση.] Οι ιστορικοί που επεξεργάζονται την πρωτοκαθεδρία του αλκοόλ σε αυτά τα αρχαία νομοθετικά βιβλία έχουν υποθέσει ακόμη και ότι η αρχική λειτουργία της ιεραρχίας ήταν να επιτρέπει σε μερικούς άντρες να αποθηκεύουν μαζικές ποσότητες αλκοόλ, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι ένα επαρκές εργατικό δυναμικό κατευνασμένο από τις πενιχρές μερίδες αλκοόλ που δινόταν για να αποθαρρύνεται οποιαδήποτε εξέγερση ή διαφυγή ήταν πάντα διαθέσιμο για να συνεχίσει τη γεωργία και τη ζυθοποιία. Οι βασιλιάδες χρησιμοποιούσαν χρυσά καλαμάκια για να πίνουν από γιγάντια δοχεία μπύρας, μια παράδοση που έχει διατηρηθεί με πλαστικά σε όλο τον δυτικό κόσμο. Ο κεντρικός ρόλος του αλκοόλ σε αυτή την πρώτη ιεραρχία είναι εύκολο να αναγνωριστεί, ακόμη και από μια πρόχειρη ανάγνωση αυτών των αρχείων: όπως σε κάθε αυταρχικό καθεστώς, η «δικαιοσύνη» ήταν ένα βασικό μέλημα και η τιμωρία που επιβαλόταν για όλους όσους παραβίαζαν οποιονδήποτε από τους νόμους που διέπουν τη μπύρα ήταν θάνατος με πνιγμό. Αν και ήταν ακόμα πρόσφατη εφεύρεση, η μπύρα επηρέασε κάθε πτυχή του αναδυόμενου ανθρώπινου πολιτισμού. Πριν από την | 35 | εφεύρεση του χρήματος, η μπύρα χρησιμοποιήθηκε ως το τυπικό είδος ανταλλαγής - ένα χρήμα πριν από τα χρήματα! Στην αρχαία αίγυπτο, ένα βαρέλι με μπύρα ήταν το μόνο κατάλληλο δώρο που μπορούσε να προσφέρει κάποιος στον Φαραώ όταν έκανε πρόταση γάμου στην κόρη του και βαρέλια με μπύρα θυσιάζονταν στους θεούς όταν ο Νείλος ξεχείλιζε. Καθώς ο πολιτισμός εξαπλωνόταν, εξαπλωνόταν και η μπύρα. Ακόμη και σε περιοχές τόσο απομακρυσμένες όπως η φινλανδία, η μπύρα έπαιξε κρίσιμο ρόλο από τη στιγμή που χτύπησε ο πολιτισμός: το Kalevala, το αρχαίο φινλανδικό επικό ποίημα, είχε διπλάσιο αριθμό στίχων αφιερωμένων στην μπύρα απ’ ότι στη δημιουργία της γης. Η ζυθοποιία μπορούσε να βρεθεί όπου υπήρχε πολιτισμός, από τα υποτυπώδη χωριά των γερμανών βαρβάρων μέχρι τους θεούς-αυτοκράτορες της αρχαίας κίνας. Μόνο εκείνα τα ανθρώπινα όντα που ζούσαν ακόμα σε αρμονία με την άγρια φύση, όπως ήταν οι αυτόχθονες πληθυσμοί της βόρειας αμερικής και ορισμένων περιοχών της αφρικής, παρέμειναν χωρίς αλκοόλ κι αυτό για ένα διάστημα. Οι «κλασικοί πολιτισμοί» της ελλάδας και της Ρώμης ήταν τόσο βουτηγμένοι στο αλκοόλ όσο και στο αίμα ολόκληρος ο αρχαίος κόσμος βρισκόταν χαμένος σε ένα συλλογικό hangover. Αυτό πρέπει να βοήθησε τους ευγενείς και τους φιλοσόφους να αποσιωπήσουν το γεγονός ότι η «φωτισμένη δημοκρατία» τους βασιζόταν στην υποταγή των γυναικών και των των σκλάβων. Το σπουδαιότερο έργο της «κλασικής» λογοτεχνίας, το συμπόσιο, περιγράφει λεπτομερώς ένα πάρτι με πρωταγωνιστή τον Σωκράτη, του οποίου η αξίωση για φήμη ως φιλόσοφος... αυξήθηκε από την υπεράνθρωπα | 36 | υψηλή του αντοχή στο αλκοόλ. Μελετώντας τις εξυμνήσεις του για το αφηρημένο έναντι του πραγματικού και με την προϋπόθεση ότι αυτές δεν του αποδόθηκαν ψευδώς από τον αναληθή μαθητή του, τον Πλάτωνα – μπορεί κανείς ακόμα να αισθανθεί τη μυρωδιά από την ξινή ανάσα ενός μεθυσμένου. Ζυθοποιία και κράτος Στη ζωή με αποκαλούσαν Γκαμπρινούς (Qambrinus), βασιλιά της Φλάνδρας και της Μπραμπάντ, που έφτιαξαν πρώτες βύνη από κριθάρι και έτσι συνέλαβαν την παρασκευή μπύρας. Ως εκ τούτου, οι ζυθοποιοί μπορούν να ισχυρίζονται ότι έχουν έναν βασιλιά ως τον πρώτο ζυθοποιό. Ο προστάτης άγιος της μπύρας ήταν φυσικά μια μοναρχία. Η ρωμαϊκή αυτοκρατορία κατέρρευσε τελικά, όπως συμβαίνει κάποια στιγμή με όλες τις αυτοκρατορίες (συμπεριλαμβανομένης κι αυτής, γαμώτο!), μετά από ένα μεθυσμένο όργιο παρακμής και εκφυλισμού που διήρκεσε για γενιές και γενιές. Οι δύο επιζώντες με τη μεγαλύτερη επιρροή ήταν η μπύρα και ο χριστιανισμός. Η ζυθοποιία ήταν κάποτε γυναικεία υπόθεση αλλά με την άνοδο της καθολικής εκκλησίας τα μοναστικά τάγματα κράτησαν αυτόν τον τομέα για τον εαυτό τους, καταστρέφοντας ένα από τα τελευταία προπύργια της αρχέγονης μητριαρχίας. Οι μοναχοί, που αδυνάτιζαν από την πολλή προσευχή, βασίζονταν στο ποτό για να απαλύνουν τη μίζερη θρησκευτική νηστεία τους – οπότε, δεν αποτελεί έκπληξη | 37 | ότι η κατανάλωση μπύρας δεν θεωρήθηκε παραβίαση των όρκων τους για μη κατανάλωση. Η κατανάλωση μπύρας στα μοναστήρια άγγιξε πρωτόγνωρα επίπεδα, καθώς στους μοναχούς επιτρεπόταν να καταναλώνουν έως και πέντε λίτρα μπύρας την ημέρα. Τόσο οι πάπες όσο και οι πρώτοι αυτοκράτορες όπως ο Καρλομάγνος θα επέβλεπαν προσωπικά τη διαδικασία παρασκευής, ελπίζοντας να δημιουργήσουν το τέλειο ποτό για να εξασθενήσουν τόσο τις δικές τους αισθήσεις όσο και τις αισθήσεις των υπηκόων τους. Η γέννηση του καπιταλισμού και του έθνους-κράτους ξεκίνησε με την εμπορευματοποίηση της μπύρας. Τα μοναστήρια, που ξεχείλιζαν με μπύρα πολύ περισσότερη από όση μπορούσαν να καταναλώσουν οι ίδιοι, άρχισαν να την πουλούν στα γύρω χωριά. Τα μοναστήρια που λειτουργούσαν τη νύχτα ως παμπ, και αυτοί οι άνθρωποι του θεού, δημιούργησαν μερικές από τις πρώτες επιτυχημένες κερδοσκοπικές επιχειρήσεις. Με την εξασθένιση της δύναμης της εκκλησίας και την άνοδο του σύγχρονου έθνους-κράτους, βασιλιάδες και δούκες κινήθηκαν για να κλείσουν τα μοναστήρια που δεν φορολογούνταν. Άρχισαν να δίνουν άδεια παραγωγής ζυθοποιίας στην ανερχόμενη τάξη των εμπόρων, επιβάλλοντας έναν βαρύ φόρο που επιτάχυνε τη συγκέντρωση της εξουσίας και του πλούτου σε αυτά τα έθνη. Η μπύρα έγινε το επίκεντρο κάθε βραδιάς και η βάση κάθε γιορτής. Το χριστουγεννιάτικο «Yuletide», για παράδειγμα, προέρχεται από το «Ale tide». Για να καλμάρουν τις γυναίκες τη νύχτα του γάμου τους, φτιάχτηκε ένα εξαιρετικά δυνατό «Bride Ale» και έτσι προέκυξε η λέξη bridal, δηλαδή νυφικό. Παντού θρίαμβος της μέθης, παντού θρίαμβος θεού και πολιτείας. | 38 | Her-story and hop-story ‘‘Οι ζυθοποιοί και οι υπόλοιποι δεν θα χρησιμοποιούν τίποτα άλλο εκτός από βύνη, λυκίσκο και νερό. Επίσης, δεν θα προσθέτουν τίποτα όταν σερβίρουν ή όταν χρησιμοποιούν με οποιοδήποτε άλλο τρόπο την μπύρα, αλλιώς θα επιβάλλεται η ποινή του θανάτου.’’ - Η καθαρότητα της μπύρας & οι νόμοι της ευγονικής - Λάντσχουτ. Ενώ τα μοναστήρια εμπορευματοποιούσαν την μπύρα και το έθνοςκράτος ευημερούσε από αυτό, μια μυστική αδελφότητα ζυθοποιών παρέμενε στα χωριά, καλλιεργώντας περίεργα και θαυματουργά ποτά για τους φτωχούς και τους αποκλεισμένους της μεσαιωνικής κοινωνίας. Αυτές οι «μάγισσες» θα ζύμωναν μούρα, μυρίκη, αγριοκορόμηλα, γλυκάνισο, αψιθιά, δεντρολίβανο, αρτεμισία, ρίζες πεύκου, γερούλι, με αποτελέσματα μοναδικά και δραστικά. Για παράδειγμα, ενώ τα ποτά που βασίζονταν στον λυκίσκο ήταν καταπραϋντικά, πολλά άλλα ποτά, προϊόντα ζύμωσης λειτουργούσαν θεραπευτικά για τους αρρώστους, ηρεμούσαν τους θυμωμένους και έδιναν ελπίδα στους απελπισμένους. Οι χωρικοί μαζεύονταν στα χωριά τους και έπιναν ιερά ποτά παρασκευασμένα με μαγιά που είχαν “περάσει” οι γιαγιάδες τους από γενιά σε γενιά. Καθώς μαζεύονταν και κατανάλωναν αυτά τα άγρια και ποικίλα ποτά, θα άρχιζαν να συνειδητοποιούν όλες τις ταπεινώσεις που είχαν υποστεί | 39 | από τους ιερείς και τους βασιλιάδες και θα εξεγείρονταν κατά των ηγεμόνων τους. Καθώς αυτές οι εξεγέρσεις ήταν ιδιαίτερα συχνές και άγριες στην αγία ρωμαϊκή αυτοκρατορία, διάφοροι γερμανοί ευγενείς συνωμότησαν για να καταστρέψουν τις κουλτούρες που έθρεψαν αυτές τις εξεγέρσεις. Ο δούκας της Βαυαρίας, Wilhelm IV, ψήφισε το νόμο περί καθαρότητας της μπύρας για να καταστείλει κάθε ανατρεπτική ποικιλομορφία ζύμωσης. Από το 1516 και έπειτα, η μπύρα επρόκειτο να παρασκευάζεται μόνο με ηρεμιστικό λυκίσκο: στο εξής όλο το αλκοόλ ομογενοποιήθηκε και ό,τι φαρμακευτική ή αναζωογονητική τεχνολογία ζύμωσης υπήρχε, χάθηκε. Το ρόφημα με βάση το λυκίσκο προκαλεί έλλειψη συντονισμού, ανικανότητα καθαρής σκέψης και τελικά αργό θάνατο - δηλαδή όλα τα στοιχεία που χρειάζονται για να κάνουν τόσο τους γερμανούς αγρότες όσο και τους σύγχρονους προσωρινούς εργάτες ανίκανους να επαναστατήσουν. Οι γυναίκες που προηγουμένως ήταν οι αξιοσέβαστες ζυθοποιοί των χωριών κυνηγήθηκαν και κάηκαν ως «μάγισσες». Μέχρι και σήμερα, οι μάγισσες σπάνια απεικονίζονται χωρίς τα καζάνια τους. Το κάψιμο των μαγισσών λόγω αιρετικών διεργασιών ζυθοποιίας συνεχίστηκαν μέχρι και το 1519. Με αυτή τη σφαγή, καταστράφηκαν και τα τελευταία ανεξάρτητα και δημιουργικά κέντρα ζυθοποιίας και οι γυναίκες προσκυνούσαν μπροστά στον μεθυσμένο θεό των καταπιεσμένων μοναχών και των άπληστων ζυθοποιών. Μέσω του αλκοόλ ο απλός κόσμος υποτάχθηκε, και αυτό που παρίστανε τη ζωή στο μεσαίωνα έγινε κάτι άσχημο, σύντομο, κτηνώδες και - πάνω απ ‘όλα - μεθυσμένο. | 40 | Παγκοσμιοποίηση του αλκοολισμού Και, πράγματι, αν το σχέδιο της Πρόνοιας είναι να εξοντώσει αυτούς τους άγριους για να κάνει χώρο για τους καλλιεργητές της γης, δεν φαίνεται απίθανο το ρούμι να είναι το καθορισμένο μέσο. Έχει ήδη εκμηδενίσει όλες τις φυλές που προηγουμένως κατοικούσαν στις ακτές. Ο Βενιαμίν Φραγκλίνος, ήταν, όπως σημειώνουν οι πρωτογονιστές, ο «εφευρέτης» του ηλεκτρισμού, μεταξύ άλλων αν και οι λαϊκοί επιστήμονες θα διαμαρτυρηθούν ότι ανακάλυψε τον ηλεκτρισμό όσο και ο Κολόμβος ανακάλυψε την αμερική. Ίσως ο όρος «εξημερωτής» είναι πιο ακριβής. Τέλος πάντων, πίσω στην ιστορία μας. Καθώς ο ιμπεριαλιστικός ευρωπαϊκός πολιτισμός ξεκινούσε την καρκινική του εξάπλωση σε όλο τον κόσμο, η μπύρα ηγήθηκε πιστά σε αυτή την επίθεση. Οι πρώτοι έμποροι, οι Hansa, εξήγαγαν μπύρα μέχρι την ινδία. Ο αποικισμός των ηνωμένων πολιτειών ξεκίνησε όταν οι πρώτοι άποικοι της αμερικής αποβιβάστηκαν στο Plymouth Rock, αντί για νοτιότερα όπως είχε αρχικά σχεδιαστεί, επειδή τελείωσαν τα εφόδια: «ειδικά η μπύρα μας». Οι ιδρυτές Πατέρες συμπεριλαμβανομένου του Ουάσινγκτον και του Τζέφερσον, εκτός από αριστοκράτες ιδιοκτήτες σκλάβων, ήταν όλοι ζυθοποιοί μπύρας. Σύμπτωση; Τα θεμέλια της αποικιακής γενοκτονίας κουβαλάνε πάνω τους τη δυσωσδία ενός μακροχρόνιου και παρατεταμένου εφιάλτη που προκλήθηκε από το αλκοόλ – σχεδόν κάθε ιθαγενής πολιτισμός που | 41 | συνάντησαν οι ευρωπαίοι καταστράφηκε από το ευρωπαϊκό αλκοόλ και τις ασθένειες. Η εξάπλωση του δυνατού ποτού μεταξύ των αυτόχθονων πληθυσμών της βόρειας αμερικής πήγε παρέα με τη διανομή φονικών κουβερτών που ήταν μολυσμένες από ευλογιά. Πολλές από αυτές τις κουλτούρες, που στερούνταν την εμπειρία εκατοντάδων ετών πολιτισμένου αλκοολισμού, ήταν ακόμα πιο επιρρεπείς σε σχέση με τους ευρωπαίους στις φθορές του «πολιτισμένου ποτού». Ανάμεσα σε αλκοόλ, ασθένειες, εμπόριο και όπλα, οι περισσότεροι από αυτούς καταστράφηκαν γρήγορα και ολοκληρωτικά. Αυτή η διαδικασία δε συνέβη μόνο στη βόρεια αμερική – επαναλήφθηκε σε όλο τον κόσμο σε κάθε ευρωπαϊκή αποικιακή απόπειρα. Ενώ η επιλογή ναρκωτικού διέφερε (μερικές φορές ήταν το όπιο, για παράδειγμα, όπως στους «πόλεμους του οπίου» που διεξήγαγε η μεγάλη βρετανία για να ελέγξει την κίνα), το αλκοόλ κρίθηκε σε πολλές χώρες ως το πιο κοινωνικά αποδεκτό εργαλείο ειρήνης. Η βιομηχανική επανάσταση επιταχύνθηκε από την προοπτική της παρασκευής μπύρας καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, μιας και οι θερμοκρασίες που απαιτούνται για τη ζύμωση επικρατούν φυσικά μόνο το χειμώνα. Η ατμομηχανή που εφευρέθηκε από τον James Watt χρησιμοποιήθηκε αμέσως από τον Carl von Linde όπου έκανε εφικτή την τεχνητή ψύξη, επιτρέποντας σε όσους έχουν την υποδομή να παρασκευάζουν μπύρα οποιαδήποτε στιγμή, και οπουδήποτε. Σε αντίθεση με αυτό που πιστεύεται γενικά, ο Λουί Παστέρ εφηύρε την παστερίωση για την παραγωγή μπύρας και μόνο αργότερα υιοθετήθηκε από τη γαλακτοβιομηχανία. Η μαγιά, η οποία υπάρχει από την φύση στον αέρα, δεν χρησιμοποιείται πλέον ούτε σε αυτήν | 42 | την κατάσταση από τη σύγχρονη ζυθοποιία, καθώς οι επιστήμονες έχουν απομονώσει ένα μόνο κύτταρο μαγιάς το οποίο αναπαράγουν τεχνητά και χρησιμοποιούν στη ζυθοποιία. Μετά την εφεύρεση της γραμμής παραγωγής, η μπύρα έφτασε να παράγεται μαζικά σε όλο και μεγαλύτερη κλίμακα. Έχουν περάσει διακόσια χρόνια από τότε, και η βιομηχανία αλκοόλ όπως και όλες οι βιομηχανίες στην καπιταλισμό αποτελείται από μερικές μεγάλες εταιρείες αποτέλεσμα συγχωνεύσεων - που ελέγχονται φεουδαρχικά από οικογένειες όπως το περιβόητο συνδικάτο μπύρας Anheuser-Busch (γνωστό για τις διασυνδέσεις του με ακροδεξιές ομάδες και θρησκευτικούς φονταμενταλιστές). Όσο για τις σχέσεις μεταξύ του αλκοόλ και ακροδεξιών/φασιστικών ομάδων και δράσεων ίσως ο αναγνώστης να θυμηθεί από πού ξεκίνησε ο Χίτλερ για να πάρει τον έλεγχο της γερμανίας. Αντισταθείτε στον καπιταλισμό - Σταματήστε να πίνετε Δεν είναι υπερβολή, λοιπόν, να πούμε ότι το αλκοόλ έπαιξε βασικό ρόλο στην επιδημία του φασισμού, του ρατσισμού, του κρατισμού, του ιμπεριαλισμού, της αποικιοκρατίας, του σεξισμού και της πατριαρχίας, της ταξικής καταπίεσης, της ανεξέλεγκτης τεχνολογικής ανάπτυξης, της θρησκευτικής δεισιδαιμονίας και άλλων τέτοιων κακών πραγμάτων που σαρώνουν τη γη τις τελευταίες χιλιετίες. Συνεχίζει να παίζει αυτόν τον ρόλο και σήμερα, καθώς οι άνθρωποι όλου του κόσμου, που τελικά εξημερώθηκαν οικουμενικά και έγιναν σκλάβοι του παγκόσμιου καπιταλισμού, διατηρούνται ειρηνικοί και αβοήθητοι μέσω της | 43 | σταθερής παροχής οινοπνεύματος. Αυτά τα διαβολικά οινοπνεύματα σπαταλούν τον χρόνο, τα χρήματα, την υγεία, τη συγκέντρωση, τη δημιουργικότητα, την αντίληψη και τη συντροφικότητα όλων όσων κατοικούν σε αυτά τα κατεχόμενα εδάφη – «η εργασία είναι η κατάρα των τάξεων που πίνουν», όπως είπε ο Όσκαρ Ουάιλντ. Δεν προκαλεί έκπληξη, για παράδειγμα, το γεγονός ότι κύριος στόχος της διαφήμισης ουίσκι (τοξικό υποπροϊόν της ζυθοποιίας) είναι οι κάτοικοι των γκέτο στις ηνωμένες πολιτείες: άνθρωποι που αποτελούν μια τάξη που, αν δεν είχε ναρκωθεί από το αλκόολ και δεν είχε ακινητοποιηθεί από την αυτοκαταστροφή, θα ήταν στην πρώτη γραμμή του πολέμου για την καταστροφή του καπιταλισμού. Ο πολιτισμός και ό,τι επιβλαβές και οδυνηρό επιφέρει θα καταρρεύσει μόλις εμφανιστεί ένα κίνημα αντίστασης που θα μπορούσε να ανακόψει την πλημμύρα του αλκοόλ που ακινητοποιεί τις μάζες.Αυτό που ο κόσμος περιμένει είναι μια μαζική αποχή από το αλκοόλ για να μπορέσει να υπερασπιστεί τον εαυτό του, για ένα ριζοσπαστικό όραμα που δεν θα θολώνει από το ποτό, για μια επαναστατική νηφαλιότητα που θα μας επιστρέψει στην εκστατική κατάσταση της άγριας φύσης. Η αντιεξουσιαστική κληρονομιά μας: οι αρνητές του αλκόολ που πολεμούν τον ολοκληρωτισμό Ο κόσμος ξεχνάει ότι η αυστηρή χορτοφαγία και η αποχή από το ποτό ήταν κάτι κοινό στους ριζοσπαστικούς κύκλους εδώ και πολλούς αιώνες. Αρκεί κανείς να δει τα βιβλία της ιστορίας για να συγκεντρώσει έναν μακρύ κατάλογο αιρετικών, ουτοπιστών, μεταρρυθμιστών, επαναστατών, κοινοτιστών και ατομικιστών που υιοθέτησαν αυτές τις επιλογές του τρόπου ζωής ως βασικά στοιχεία των πολιτικών τους. Θα αφήσουμε τον ενθουσιώδη αναγνώστη ή τον εμμονικό κριτικό να φτιάξει αυτή τη λίστα αρκεί να πούμε ότι τα παραδείγματα ποικίλλουν από παλιούς λευκούς τύπους όπως ο Φρίντριχ Νίτσε, που απέφευγε ακόμη και την καφεΐνη ενώ εξυμνούσε το είδος μιας διονυσιακής έκστασης που περιγράφεται εδώ, ο N. Vachel Lindsay, οραματιστής περιφερόμενος στο Σπρίνγκφιλντ του Ιλινόις που διέσχισε τις ηνωμένες πολιτείες για να μοιραστεί τις ποιητικές του εκκλήσεις για εγκράτεια και εσκεμμένη ανεργία, καθώς και ο Jules Bonnot και οι αναρχικοί ληστές φίλοι του, που εφηύραν μαζί την απόδραση με αυτοκίνητο, μεχρι τον Malcolm X (φυσικά) και το στρατό των Ζαπατίστας που απαγορεύουν το αλκοόλ σύμφωνα με τις συμβουλές των γυναικών των Ζαπατίστας που έχουν βαρεθεί με τις αντρικές μαλακίες. (Η καπιταλιστική κυβέρνηση του μεξικού προσπάθησε να υπονομεύσει τις επαναστατικές δράσεις εισάγοντας μπύρα σε χωριά όπως το Ocosingo· αλλά και σε άλλα μέρη· οι Ζαπατίστας απάντησαν στήνοντας οδοφράγματα και πολεμώντας τους στρατιώτες που θα τους επέβαλλαν αυτό το «ελεύθερο εμπόριο».) Ένα από τα καλύτερα τραγούδια των Public Enemy ασκούσε κριτική στον ρόλο που παίζει το αλκοόλ στην εκμετάλλευση και την καταπίεση της αφροαμερικανικής κοινότητας. Στοίχημα πως ο αναρχικός Λέον Τσολγκός ήταν νηφάλιος όταν μας έκανε τη χάρη να πυροβολήσει και να σκοτώσει τον πρόεδρο των ηπα Γουίλιαμ ΜακΚίνλεϊ. Α, και δε θα | 44 | | 45 | μπορούσαμε να ξεχάσουμε τον Ian McKaye. Κι αν κοιτάξουμε και την άλλη πλευρά του νομίσματος, μπορείτε να φανταστείτε πόσο μεγαλύτερη πρόοδο θα είχαμε ήδη κάνει σε αυτόν τον αγώνα εάν αντιεξουσιαστές όπως ο Νέστορ Μάχνο, ο Γκύ Ντεμπόρ, η Τζάνις Τζόπλιν και αμέτρητοι άλλοι αναρχο-πανκ τύποι είχαν αφιερώσει περισσότερη από την ενέργειά τους στη δημιουργία και την καταστροφή που τόσο αγάπησαν, και λιγότερη στο να πίνουν μέχρι θανάτου. Αρκετά ασχοληθήκαμε με την ιστορία! Ας περάσουμε στο μέλλον! Ίσως τόση κουβέντα για μακρινές εποχές και ανθρώπους του παρελθόντος να σας αφήνει αδιάφορους. Σίγουρα, η ιστορία μπορεί να είναι νεκρή – και πράγματι η ιστορία των θριαμβευτών στρατών και προέδρων υπεύθυνων για μαζικές δολοφονίες είναι πράγματι μια ιστορία θανάτου. Παρόλα αυτά, μπορούμε να διδαχτούμε από το παρελθόν, όπως κι ο ένας από τον άλλον, αν βάλουμε τη φαντασία μας και την παρατηρητικότητας μας για να εντοπίοσυμε το μοτίβο. Οι επαγγελματίες ιστορικοί και οι σκλάβοι συνεργάτες τους μπορεί να αποκαλούν αυτή την αφήγηση υποκειμενική ή προκατειλημμένη, αλλά από την άλλη ποια από τις ιστορίες τους δεν είναι. Έτσι κι αλλιώς δεν είμαστε από αυτούς που ζούνε από τις εταιρικές χορηγίες! Ακόμα κι αν αποφασίσετε ότι αυτή η ιστορία του αλκοολισμού είναι η μία και μοναδική αλήθεια, προς θεού, μην χάσετε το χρόνο σας κοιτάζοντας πίσω στο παρελθόν ψάχνοντας για κάποια χαμένη | 46 | μακροχρόνια κατάσταση πρωτόγονης νηφαλιότητας που όπως όλοι ξέρουμε μπορεί να μην έχει υπάρξει ποτέ. Σημασία έχει τι κάνουμε τώρα, ποιες ιστορίες δημιουργούν οι πράξεις μας σήμερα. Η ιστορία είναι το κατάλοιπο ή μάλλον, καλύτερα, τα περιττώματα μιας τέτοιας δραστηριότητας. Καλό θα ήταν να μην πνιγούμε σε αυτά όπως η μαγιά, αλλά να μάθουμε ό,τι χρειάζεται και μετά να τα αφήσουμε πίσω. Ας μην μας σταματήσει τίποτα, ούτε καν το αλκοόλ, όσο κι αν είναι ριζωμένο στην κουλτούρα μας! Αυτοί οι μεθυσμένοι αφέντες και οι φανατισμένοι με τις μπυροκοιλιές μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο τους και να σβήσουν κάτω από την ιστορία τους, αλλά εμείς έχουμε ένα νέο μέλλον στις καρδιές μας – και τη δύναμη να το πραγματοποιήσουμε στα υγιή συκώτια μας. | 47 | | 48 |